Archive de avril 2009

La fée des sols

Jeudi 30 avril 2009

Vous avais-je déjà signalé que j’ai une fée des sols à la maison ? Non pas une qui magne la serpillère avec habileté (quoique cela elle le fasse bien aussi) mais une qui est à son aise avec tout ce qui est horizontal et qui demande ragréage, peinture industrielle, carrelage j’en passe et des meilleures. Les dernières semaines écoulées ont vues la fée s’activer, en préparation de la phase pratiquement finale pour notre plombier. Le bloc sanitaire s’est pris un coup de ragréage et deux coups de peinture industrielle. Vous pouvez admirer le résultat final.

Dans la foulée et puisqu’elle était bien chaude, elle s’est mise à carreler le local technique, et la partie de la grange principalement située sous la mezzanine, là ou sera installée notre cuisine. Cet emplacement est primordial afin d’installer notre Rayburn, combiné cuisinière, chauffage central et chauffe-eau. Vous pouvez l’admirer dans son élément naturel.

Lundi prochain, elle rejointoie et nous espérons que dans la foulée, notre plombier viendra terminer l’installation sanitaire. Affaire à suivre…

Placo !

Mercredi 29 avril 2009

 Et oui, cela faisait un moment que nous n’avions plus parlé travaux… Mais les gens qui nous connaissent bien et nous suivent à la trace sur ce blog vous le diront: quand rien ne bouge sur la toile, c’est que ça décape dans le bâtiment. Et après la suite infernale des anniversiares du mois d’avril, nous avons repris notre rythme entêté. Au menu de la semaine pour Christophe: rails, isolation et placo. Encore et toujours des murs à doubler, à recouvrir de plaques de plâtre afin de pouvoir continuer l’installation sanitaire, le placement des lignes électriques, … La pose des rails le long du mur de parpaings dans les chambres m’a un peu fait suer car je voulais y garder la vieille ferme apparente. Et comme l’écart de la ferme par rapport au mur n’était pas toujours le même, bonjour la prise de tête ! Parfois le placo passe pile-poil derrière, parfois, c’est un Mondrian (sans les couleurs).

Heureusement, pour placer les plaques de plâtre, j’ai hérité d’une troisième main. Un petit outil bien sympa qui soulève la plaque du sol et la maitient bien en place, le temps de la visser proprement. “Regarde maman, sans les mains !!!”. Merci à Laurent et Patou qui m’ont prêté ce petit coup de pouce si pratique. Ce sont souvent les choses simples qui simplifient la vie. Mais il fallait y penser !

Cédric wordt zes …

Samedi 18 avril 2009

en dat kunnen we natuurlijk niet zonder feestje voorbij laten gaan !

 

Al enkele weken wordt er afgeteld naar deze heuglijke dag. Kadootjeslijstjes worden gemaakt, doorgemaild, gefluisterd, gewijzigd, … Oma & Opa, Nonkel Diet & Miro zijn ook van de partij. Dus al van bij het ontbijt ligt er een stapel te wachten. Papier wordt weggescheurd, kreten worden geslaakt, joepie, dat was wat op mijn lijstje stond ! Oef, de jarige is tevreden en glundert met alle presentjes, zoenen, kaartjes en lieve woorden.

 

Na een stevig ontbijt wordt het playmobilkasteel onmiddellijk aan de meest onverbiddelijke test onderworpen : is het zo leuk als het er uitzag in de boekjes ?! En ja hoor, het vernuftigsysteem van openplooien en alles te kunnen wegbergen wordt helemaal door de kinderbende goedgekeurd. De voormiddag vliegt voorbij !

Op een feestdag wordt er natuurlijk ook uitgebreid geaperitiefd. Het zonnetje is van de partij, dus doen we dat lekker buiten. Cédric mocht kiezen wat we zouden eten. Het wordt een reuzestapel croque-monsieurs, al dan niet met spiegeleitjes van opa.

Gelukkig hebben we flink gegeten want deze namiddag gaan we samen een grote wandeling maken. Nonkel Diet’s rug ziet het zitten, het zonnetje belooft van te blijven schijnen en de stapschoenen hebben er zin in. De kinderen al zingend op kop, oma met het fototoestel in de aanslag, Tessa aarzelend zolang ze aan de leiband moet … We vertrekken voor een goeie 2 uur en half berg-af / berg -op stappen. De lente is in ‘t land en dat zien we aan alle jonge blaadjes aan de bomen die eindelijk hun frisgroene kleur tonen, de vele lentebloemen in de veldwegjes en de gekke kalveren die alle voorbijgangers met hun luchtsprongen verblijden.

Aan de holle Lindeboom in Le Breuil is onze eerste dorst/snoepjeshalte en krijgen we ook een plensbui over ‘t hoofd. Maar we zijn nog niet halverwege en dat beetje regen houdt ons niet tegen. Verder gaat het naar beneden tot we op hoogte van de Sioul zijn en dan, … natuurlijk weer helemaal naar boven !

Weer terug in ons La Douce Lande moeten de jarigen, ja ook Nonkel Diet beginnen we al te vieren want in minder dan 12 uur wordt hij 37 !, nog de champagne openmaken en de taart aansnijden. Dorie, we moeten ons toch wel haasten zeker want het restaurant is ook gereserveerd. Maar na zo’n fikse wandeling gaat die taart er zonder probleem in en de champagne natuurlijk ook

En met een lekker maal in ” L’auberge des hirondelles” sluiten we Cédrics verjaardag, het verblijf van oma, opa, Nonkel Diet en Miro, de paasvakantie en een supergeslaagde dag af !

Bim bam beieren, vallen er daar geen eieren ??

Dimanche 12 avril 2009

Kinderen die ’s morgens zonder dralen in pyjama naar buiten dwalen … het moet Pasen zijn !

 

De eerste blik door het venster bevestigt, ja, de klokken zijn geweest want we zien de eitjes blinken. Iedereen uit bed, mandjes zoeken, kamerjas aan en de speurtocht kan beginnen ! Geen sneeuwbuien zoals vorig jaar en ook geen regen, de eitjes liggen dus een beetje overal.  Groot en klein moeten hun best doen om ze allemaal te vinden. Na een half uur zijn de mandjes rijk gevuld en kunnen we aan het zoete Paasontbijt beginnen.

 In de namiddag mogen we samen met Jacques&Danielle genieten van een heerlijk samenzijn met de familie Grundy. Een lekkere bbq, nog een eierzoektocht rond de prachtige vijver, kinderen die zich rot amuseren rond en op het water, een gezellige internationale babbel.  De Fransen zijn in de minderheid

En zo is ook deze Paaszondag weer een prachtige dag om met plezier aan terug te denken. Bedankt, Merci, Thanks !!

 

.

 

Weer een jaartje er bij !

Mercredi 8 avril 2009

Gelukwensen, kaartjes, cadeautjes, verwachte en onverwachte gasten, een goedgevulde tafel, volle glazen, gebabbel, gelach …

 

meer moet een mens niet hebben om zonder heimwee afscheid te nemen van het voorbije jaar en zonder scrupules de “41″ onder ogen te zien !

 

Dikke kussen van ons hier in La Douce Lande voor ZePaPaToF !!