Archive pour la catégorie ‘Pensée profonde’

Pour mon frère adoré…

Mercredi 3 mars 2010

Quand on a perdu son frère,

il n’y a plus rien a faire,

que de pleurer et d’y penser.

 

Mais il y a un objet,

pour faire rêver et le voir à nouveau s’amuser.

 

Quand je l’ai trouvé,

il était enveloppé, dans son cœur desséché,

encore plein de joie et de beauté.

 

Et grâce à cet objet,

ma vie a changé et je t’ai retrouvé,

mon frère adoré!

                                                                        Alec

 

 

Gelukkig Nieuwjaar-Bonne Année-Happy Newyear

Vendredi 1 janvier 2010

nieuwjaarsgroet20101.jpg

LOIC

Mardi 3 mars 2009

een jonge ster van 12 … een stofje in het universum … een twinkel in ons heelal …

maar bovenal

jij, altijd aanwezig, hier en overal …

Douce douleur qui chaque année s’atténue, mais jamais ne s’efface…

Doux rêve d’un fils que nous faisons grandir comme nous le voulons…

Doux songe d’un frère qui s’invite dans les jeux de nos enfants…

Douce absence d’une vie trop vite soufflée, d’une chaleur trop vite dérobée…

Doux murmure lorsque mes yeux se ferment et que je pense à toi, Loïc.

Loïc a 12 ans aujourd’hui, et si j’emploie le présent, c’est qu’il est bien parmis nous…

Pour ceux qui le désirent, vous pouvez retrouver son album ici.

loic.jpg

testje …

Samedi 7 juin 2008

testavond…

We hebben er een testavond van gemaakt … hoeveel auto’s kunnen er op onze parking comfortabel parkeren ; hoeveel mensen kunnen we comfortabel in onze schuureetkamer aan tafel zetten ; hoeveel decibels produceren 25 ratelende Fransen ; hoeveel kurkenvoetballetjes zijn we kwijt na een gezellige avond met vrienden ?

Na een grondige evaluatie kunnen we alleen maar positieve resultaten voorleggen ! De parking heeft de test doorstaan al moesten we bij de eerstaangekomene wel op aandringen om op de parking te gaan staan, maar misschien zat de regen daar voor iets tussen … Onze schuur -eetkamer-inwording is ook goedgekeurd en al met al moet er niet veel meer in gebeuren om het gezellig te maken, maar daar zitten de kaarsen, de tequila en het gezelschap wellicht ook voor iets tussen … De decibels zijn waarschijnlijk genetisch bepaald dus dat zullen we nog eens moeten testen als in de schuuropening de grote venster geplaatst is, maar wellicht verandert dat niets aan het babbelgedrag … En ongelooflijk maar waar, we hebben nog steeds alle voetballetjes ook al probeerde sommige ze stiekem in hun zak te steken, dus iedereen mag gerust nog eens terugkomen spelen !

Een geslaagde avond dus !

ps. het echte opzet van de avond was een ernstige vergadering over de toekomst van Chouvigny … ach ja, waarom niet het aangename aan het nuttige paren ? En we zijn er elke dag volop mee bezig, met die toekomst bedoel ik dus …

 

A star is born (11 ans déjà…)

Lundi 3 mars 2008

loic_annif.jpg

La plupart des personnes qui nous connaissent savent que nous avons trois enfants. Moins nombreux sont ceux qui savent que nous en avons quatre… Il y a déjà 11 ans d’ici naissait notre premier fils, Loïc. Nous nous en souvenons parfaitement, la météo était superbe et nous étions les parents les plus heureux au monde. Trois jours plus tard, notre miracle nous était arraché des mains et après une suite interminable d’examens, il s’avêra que notre fils était victime d’un monstre nommé HLHS ou Hypoplastic Left Heart Syndrome. En français commun, celà signifie qu’il était né avec un demi coeur et que les déficiences physiques qui s’en suivirent lui retirèrent toute chance d’être guérissable. Nous avons donc après cinq jours été forcés de le laisser partir, en un endroit où aucun mot ne pouvait exprimer notre douleur. La météo était toujours superbe mais les doux rayons du soleil d’hiver n’arrivaient plus à réchauffer nos coeurs qui eux continuait à battre, perpétuant à chaque seconde la mémoire de ces quelques jours passé en présence d’un ange. Depuis, 11 ans ce sont écoulés. Nous avons eu Alec, puis Elise et enfin Cédric. Trois enfants dont nous sommes fiers et qui nous ont beaucoup aidé à atténuer la plaie qui nous fit tant souffrir. Chacun d’eux porte un morceau de Loïc en lui. Ils sont la mémoire vivante de leur grand frère et nous aident à le voir grandir à travers leurs actions, leurs jeux, leurs joies et leurs peines…

Aujourd’hui comme chaque année, nous avons pris un moment pour souffler ses bougies. Si vous voulez faire connaissance avec le plus petit grand frère de la famille, je vous invite à visiter ce livre virtuel que j’ai un jour créé dans un coup de cafard noir. Et n’oubliez pas cette phrase de Saint-Exupéry qui lui sert d’épitaphe:

“Si tu aimes une fleur qui se trouve sur une étoile, c’est doux, la nuit, de regarder le ciel”

We gaan even terug …

Vendredi 26 octobre 2007

Voilà, het is zover ! Neen, we zijn nog niet klaar met de werken en neen, we kunnen dus ook nog niet officieel mensen ontvangen maar we zijn wel klaar om voor de eerste maal sinds onze verhuis terug over de grens te keren.

Een goed gevulde agenda wacht ons de volgende 10 dagen … We vertrekken met gemengde gevoelens daar moeten we eerlijk over zijn. Leuk want we zullen veel mensen terug zien die we toch gemist hebben. Vermoeiend want we zullen veel onderweg zijn om zoveel mogelijk te kunnen doen in zo kort mogelijke tijd. Frustratie want we zullen waarschijnlijk op de meest gezellige momenten moeten zeggen dat we dringend moeten verder gaan. Opluchting dat we niet meer elke dag door het drukke Belgische verkeer, leven,  moeten. Tevreden dat we gekomen zijn maar ook dat we weer terug mogen gaan naar ons La Douce Lande.

Als het anders uitdraait,  zal ik het jullie binnen 11 dagen laten weten !

Voor sommigen onder jullie : tot binnenkort !

Voor de anderen : tot schrijfs of tot lees ! Jullie commentaren zijn altijd welkom !

Broers en zus …

Dimanche 14 octobre 2007

Dikke Vrienden!

van Elise voor Cédric

gedichtje 1

Dagje dagje Cédric !

Dagje dagje Cédric
dagje Cédric, dagje Elise
Elise en Cédric, Elise en Cédric

Elise en Cédric
zijn hele goeie vrienden !
Dagje Elise, dagje Cédric
Elise en Cédric!

gedichtje 2

Alec, Elise en Cédric
Alec, Elise en Cédric zitten in de wolken
Alec, Elise en Cédric zijn hele goeie vrienden
Alec, Elise en Cédric spelen heel veel spelletjes
Alec, Elise en Cédric !

Een eind septembergedachte …

Samedi 29 septembre 2007

een auvergnatse tijgerspin volgens de kinderen

voilà, morgen zijn we 30 september en staat er weer een nieuwe maand voor de deur.

De tijd vliegt hier even snel als op Belgische bodem. Ook al leven we minder met tijdsaanduidingen en horloges, het ritme van het dagelijkse leven is toch bepalend voor het verloop van onze week. Twee dagen school, een dag vrij, weer twee dagen school, een weekend. Het is vooral het kinderritme dat ons tot een geregeld leven dwingt :-).

Maar dat is zeker ook niet slecht. Want een beetje routine helpt om ons nieuw leven gestructureerd aan te pakken. Er zijn dingen die moeten gebeuren, zoals worstelen met een Franse administratie. Er zijn dingen die gewoon gebeuren, zoals het kennismaken met buren en de spontane aperitief die er uit voortvloeit. Er zijn dingen die gepland gebeuren, zoals het inschrijven van Alec in de Ecole municipale de musique. Er zijn ook dingen die zouden moeten gebeuren, zoals  het afwerken van ons dak door de dakwerkers …

Al deze dingen helpen ons om van dit nieuwe leven ons dagelijks leven te maken. En na een maand “geregeld” leven durf ik jullie met de hand op het hart zeggen dat we er ons alle 5 echt goed bij voelen. Pardon, alle 8, want ook de 3 katten voelen zich hier in kattenparadijs met een overvloed aan kleine knaagdiertjes en ander interessants om op te jagen.

Het Auvergnatse jachtseizoen  is ook open en ook die ongewone activeit in het weekend, en dan bedoel ik ongewoon omdat er veel meer gerij en mensen zijn in de omringende velden en bossen, zorgen voor een herstgevoel. Vorige week mochten we al even van de herfst genieten met een intense hagelbui, koude ochtenden met een natte miezer die de hele dag blijft hangen, overvloedige regen en stormwind. Maar het mooie van de herfst is vooral  de zon die ’s ochtends de dauw doet schitteren, de kleuren van de loofbossen die beginnen te gloeien en ons houtvuurtje dat lekker knettert van ’s morgens tot het slapengaan.

Sans commentaire…

Dimanche 26 août 2007

Ca, c'est bien vrai !

Faire le point…

Dimanche 19 août 2007

Une fois n’est pas coutume, je poste un article sans photo. Juste une réflexion sur les 5 semaines qui viennent de s’écouler. Hier, Tonton Laurent est rentré en Belgique. Ils est encore passé nous dire bonjour vers 16h et est reparti vers 18h afin d’entamer la route du retour. Ca y est, cette fois nous sommes à nous cinq et pour de bon. Il reste 10 jours avant la rentrée scolaire des enfants. Le sentiment de vacances, même si ce concept est un peu vague pour nous actuellement est en train de s’effacer lentement de nos pensées. Depuis un mois et demi, nous n’avons jamais été seuls. Je veux dire, juste notre famille, moi, Adelheid et les enfants. Le déménagement de la Belgique fut une période houleuse et bien plus épuisante que je ne l’avais imaginé. L’arrivée en France fut paisible mais le manque d’intimité au cours des semaines qui ont suivit fut parfois difficile à gérer. Pour moi en tous cas. Comprenez-moi bien, j’étais hyper-heureux de vous accueuillir tous chez nous, dans notre “nouvelle” demeure. Il reste gravé dans ma mémoire des moments innoubliables de fou-rires, d’amitié, d’amour et de franche camaraderie. Voir partir le dernier “client” de notre Douce Lande pour cet été fut accompagné d’un sentiment mitigé entre le plaisir de se retrouver en famille et l’apréhension d’enfin devoir commencer réellement notre nouvelle vie, avec la charge de travail et les inconnues qui l’accompagneront lors de l’année qui vient. Mais cette étape est nécessaire dans le processus d’installation et je suis maintenant heureux que nous y soyons arrivés. Il est 9h du matin, j’écris mon article en buvant ma tasse de café, les autres dorment encore. Le temps est gris, pluvieux et par hasard la musique qui joue pour l’instant est l’été de Vivaldi. Tout m’entraîne vers la rêverie, un peu de mal du pays, peut-être mais aussi la perspective de l’avenir qui s’ouvre à nous. Nous verrons ce qu’il en adviendra mais en tout cas, je tiens à remercier tous ceux qui nous ont aidé jusque maintenant dans cette aventure, physiquement et moralement. Ce fut jusqu’ici un voyage enrichissant et nous ferons tout pour qu’il en reste ainsi.